Democratie vs. dictatuur in bands

De voortslepende kabinets-formatie doet in veel opzichten denken aan de besluitvorming in democratische bands. Ieder bandlid heeft zijn eigen belangen en probeert er zo veel mogelijk uit te slepen in de onderhandelingen. Eigen instrument eerst! Het risico dat het resultaat ergens in het midden uitkomt is daarbij vrij groot. In de politiek heeft de geschiedenis uitgewezen dat democratie eindresultaten oplevert die beter zijn dan de andere optie: een dictatuur.

In het geval van muziek maakt een (gematigde) dictatuur de kans op succes juist groter. Er zijn op amateur-niveau veel meer bands dan solo-artiesten. Maar er zijn opvallend veel succesvolle solo-artiesten ten opzichte van de hoeveelheid succesvolle bands. Daar bovenop is het bij veel succesvolle bands ook nog eens vrij duidelijk wie de broek aan heeft.

De moraal van het verhaal: met veilig-in-het-midden-CDA-compromis-muziek geef je luisteraars geen reden om naar jouw muziek te luisteren. Dat maakt een band-democratie niet bij voorbaat kansloos. Maar het is wel belangrijk dat je je bewust bent van de valkuilen van de band-democratie. Doe er alles aan om te voorkomen dat je de scherpe kantjes van elkaar af haalt. Ga niet voor het compromis, maar combineer de extremen van de smaken en de karakters van de bandleden. Sta open voor invloeden waar je in eerste instantie niets mee hebt.

In de politiek is de combinatie SP-PVV te kansloos om te gaan onderhandelen. In een band-democratie zijn het juist de elkaar aanvullende tegenpolen die kunnen zorgen voor een uniek eindresultaat. Zolang iedereen beseft dat de waarheid niet in het midden ligt.

Heb je andere ervaringen? Deel ze in een reactie!