Wordt dit een hit? Knupperpouf – Winter

Knupperpouf is een project van drummer Nicolette Lie. Ze speelde alle instrumenten zelf in. Marloes Vermeulen deed de zang. Het plan is om er een band van te maken en daarmee naar buiten te treden.

Structuur:

  • intro
  • couplet
  • pre-refrein
    • refrein
  • intro (half)
  • couplet
  • pre-refrein
    • refrein
  • intro (half)
  • couplet
  • pre-refrein
    • refrein

Tempo: 95 bpm. Een standaard popstructuur met een couplet en pre-refrein op de brug positie.

Details:
0:00 Een sfeervol intro bouwt spanning op.
0:09 De belofte wordt ingelost met grootse Coldplay-esque gitaren.
0:30 Maar de Nederlandstalige zang over de bakker op de hoek maakt de belofte van ‘grote gevoelens’ uit het intro niet waar. Chris Martin zou op zo’n punt zingen over sterren die voor je schijnen, dat werk. Dit voelt misplaatst.
0:50 Oei, dat is een lekker pre-refrein! Een duidelijkere aankondiging van het refrein kan niet.
1:00 Het refrein heeft de juiste ‘lift’ te opzichte van het couplet / pre-refrein. Als contrast-middel worden nu lange noten en weinig lettergrepen gebruikt. In het couplet en pre-refrein was de noot-dichtheid een stuk hoger. Dat werkt daar goed om spanning op de bouwen. De langere noten hier lossen deze spanning mooi in.
1:08 De antwoord zangpartij het refrein zou een stuk meer catchy worden (en de vaart er meer inhouden) als deze twee keer zo lang was. Allebei de keren ‘en de lente kwam, duurde veel te lang’ achter elkaar door.
1:30 Het klinkt alsof hier een niet goed uitgevoerde knip zit. De instrumenten vallen net te laat in. Iets wat bij rammelrock charmant kan zijn, maar in combinatie met dit grootse arrangement knullig klinkt.
1:37 Dat zijn net te veel lettergrepen in een zin gepropt. Als een zanger dat speels oplost kan dat juist leuk zijn, hier voelt het geforceerd.
2:30 Bij het derde couplet slaat de verveling toe. En dat is precies de reden waarom de brug is uitgevonden. Na een brug die even gas terug neemt zonder pre-refrein het refrein in knallen zou de luisteraar zonder veel moeite veel beter bij de les houden.

Wordt dit een hit?
De belangrijkste drie elementen voor hitpotentie zijn in orde. Dat zijn 1: Een goed refrein. 2: Een goed refrein en 3: een goed refrein. Als bonus is er ook nog eens een goed pre-refrein aanwezig. Maar daarmee ben je er nog niet. Er komen elk jaar duizenden liedjes met een goed refrein uit. Daarom moeten ook de coupletten, het spel, het arrangement, de structuur en de productie tot in de puntjes kloppen. En daar valt zeker nog een hoop te halen.

Tips:
Voer keuzes helemaal door. Wil je een groots klinken liedje maken? Zorg dan dat de tekst past bij de grootsheid van het arrangement. Ken je beperkingen. Zelf alle instrumenten inspelen is leuk, maar moet geen doel op zich zijn. De gitaar en bas-partijen zijn prima, maar niet gespeeld met de souplesse waarmee een gitarist en een bassist dat kunnen. Neem geen genoegen met minder dan het hoogst haalbare. Dit nummer verdiend een goede brug.

En iets waar ik me over blijf verbazen: waarom staat het meest hitgevoelige nummer als laatste nummer op de EP? Hier leg ik uit hoe een effectieve demo / EP er uit ziet.


Engelse en Amerikaanse accenten van Nederlanderse zangers

Foto: Roy Cheung

Afgelopen zaterdag was ik op de Muzikantendag in Haarlem. Ik deed daar mijn zegje over digitale distributie en promotie. Een ander onderdeel van die dag was het demo-panel. Bands konden van tevoren hun demo’s in een doos deponeren. Op het podium werden daar CD’s uitgevist, gedraaid en besproken door mensen van 3FM, OOR, KinkFM en 3voor12. The Medics waren ook aanwezig en slim genoeg om een hele stapel demo’s in de bak te gooien om de kans op besproken te worden flink te verhogen.

De heren panel-leden waren erg te spreken over het liedje en de productie, maar hadden als kritiek dat het Engelse accent van de zang niet geloofwaardig zou zijn. Iemand uit de zaal (voor de duidelijkheid: geen bekende van de band) reageerde daarop met een betoog dat zijn ouders Engels zijn en het volgens hem een volstrekt geloofwaardig Brits accent betrof. Een paar demo’s later was de beurt aan Eva Ellingsworth. Het eerste commentaar van het panel was: “alweer dat accent!”. Dat is erg opvallend, want Eva is geboren Amerikaanse. Update: dit blijkt een misverstand. Er werd hier in het panel blijkbaar over gegrapt nadat gezegd was dat ze Amerikaanse was.

Dat zette mij aan het denken. Is er (bij mensen die beslissen of je op de radio gedraaid word) een perceptie hoe je accent moet klinken als Nederlandse zanger? Moet het sex-loos (niet Engels, niet Amerikaans) zijn? Dat lijkt me een raar soort discriminatie. Dat vraag je toch ook niet van David Bowie, The Arctic Monkeys of Morrissey? Is dit misschien een variant op het ‘doe maar normaal dan doe je al gek genoeg’-denken?

Mijn 2 centen: opera zing je over het algemeen in het Italiaans of Duits, Britse pop met een Engels accent en country met een Amerikaans accent. Liever een uitgesproken logische keuze dan sex-loos. Whatever works. Wat denken jullie?