Wat maakt dit een hit? Caro Emerald – A Night Like This

Op verzoek van Judith. Luister via Spotify of Youtube.

Structuur:

  • intro
  • couplet
    • pre-refrein
      • refrein
  • couplet
    • pre-refrein
      • refrein
      • solo
    • brug
      • refrein

De klassieke popstructuur met pre-refreinen zoals we die al eerder tegenkwamen bij Lady Gaga’s Alejandro. Het refrein voor de brug is uitgebreid met een solo over het couplet-schema. Na de brug komt één refrein, daarna geen herhaling van het refrein zoals dat bij veel popliedjes het geval is.

Details: (tijdcodes uit Spotify)
0:00
Er word gelijk een eigen sound neergezet. Een relaxte hiphop-beat in combinatie met een piano-loopje dat klinkt alsof het uit een jaren ’50 platenspeler komt. Het zou me niet verbazen als hiervoor de plug-in Speakerphone gebruikt is. Daarmee laat je in een handomdraai elk geluid klinken alsof het uit een specifiek type radio, tv, telefoon, megafoon of kinderspeeltje komt. Je er ook Trent Reznor mee laten zingen vanuit een kofferbak van een auto op een industrieterrein in Culemborg.
0:04 De piano-partij is een loop. Daarin hoor je de hiphop-achtergrond van producers David Schreurs en Jan van Wieringen terug. Laat je een pianist de partij spelen, dan maakt die er geheid zoiets van.
0:07 Dat was het intro al. Zeven seconden en één akkoord. Dat werkt, volgens de statistieken hebben 2/3 van de hits een intro van maximaal zeven seconden.
0:24 Subtiele blazers voegen een laagje toe. Een kleine verandering, maar er is gelijk sprake van een James Bond-gevoel.
0:40 In het pre-refrein wordt er spanning opgebouwd zodat die in het refrein kan oplossen. De beat gaat nu even rechtdoor zodat het refrein er na nog harder gaat swingen. En er word een jazzy (m7b5)-akkoord tegenaan gegooid, dat geeft de pop-luisteraar even wat minder houvast waardoor er in het refrein zo meteen des te meer houvast is.
0:44 Een onheilspellend koortje is de kers op de spanning-opbouw-taart.
0:52 De meeste mensen houden niet van verrassingen. Refreintjes worden daarom vaak aangekondigd met een drumfill. Maar een harp is natuurlijk zeker zo leuk en minstens zo effectief.
0:55 Nog zo’n statistisch te onderbouwen hit-regel: het eerste refrein komt binnen de minuut. Update: Componist David Schreeurs in de comments: “Er is 1 aspect van het liedje dat je niet moet onderschatten: de mineur – majeur wending. De coupletten zijn, geheel volgens kermis / levenslied traditie (vgl. Heb Je Even Voor Mij) in mineur, het refrein is in majeur. Het breekt daardoor nog meer open. Tegen het einde van het refrein gaat het weer terug naar mineur – zo kitsch dat het weer leuk wordt.”
1:00 De strijkers verhogen effectief het ‘thuiskomen’-gevoel dat het refrein al had door de gebruikte song-structuur.
1:17 Incomplete rijmt niet op cheek, maar het voelt wel zo. Niet de eerste keer dat er gebruik gemaakt word van half-rijm. We hadden ook al are – cards, touch – enough en stars – heart. Duidelijk een invloed van de Canadese mede-songschrijver Vince Degiorgio. Nederlanders hebben over het algemeen een stuk meer moeite om zo soepeltjes om te gaan met de Engelse taal.
1:23 Even een korte break
1:27 In het tweede couplet een iets voller arrangement. Niet heel aanwezig of dominant, vooral een extra laagje vibrafoon en wat extra blazers.
2:41 De solo is de zang melodie gespeeld op gitaar. Met aan het einde een kleine variatie.  Waarom zou je moeilijk doen met een extra melodie als je al een geweldige melodie hebt?
2:56 De brug word in het Engels vaak middle eight genoemd omdat het stuk meestal zoals hier acht maten lang is. In dit geval een soort soundscape over een akkoordenschema wat we nog niet eerder gehoord hebben in het liedje. Met als enige doel even terug gaan om het laatste refrein er weer lekker in te laten knallen.
3:42 En nog even wat gekraak om de luisteraar het idee te geven dat ze naar een LP geluisterd hebben.

Wat maakt dit een hit?
Een goed liedje in de traditie van de Brill Building-schrijvers. Maar daarmee alleen kom je er niet. Zeker niet in een tijd waarin platenmaatschappijen aan de lopende band Amy Winehouse en Duffy-klonen lanceren. De combinatie van jaren vijftig sounds en hiphop beats- en productietechnieken geeft het liedje een duidelijke meerwaarde ten opzichte van de concurrentie.

Het schijnt zo te zijn dat de gevestigde labels deze meerwaarde niet zagen en de plaat niet uit wilden brengen (kan iemand dit bevestigen / ontkrachten?). Update: songschrijver David Schreeurs in de comments: “veel labels hoorden er wel iets in, aan interesse geen gebrek. Wel twijfelden veel aan Caro als artiest, maar op dat moment was de live act ook nog wel erg ‘nieuw’. Waar het uiteindelijk op neer kwam is dat we het liever zelf in de hand wilden houden, zodat we alles volgens onze eigen visie konden doen, zowel zakelijk als creatief. Een plaatje uitbrengen is geen rocket science.”

Daarom is de plaat uitgebracht op het daarvoor door de producers opgerichte label Grand Mono. Het album is inmiddels 2x platina en heeft na Thriller van Michael Jackson het langst de nummer 1-positie in de Nederlandse album-hitlijst vast weten te houden. Lees ook het verhaal van David Schreurs over de totstandkoming van het Caro Emerald-album bij EHPO.