Wat maakt dit een hit? Blur – Song 2

Blur - Song 2 single coverLuister via Spotify of Youtube.

Structuur:

  • intro
    • kicker
  • couplet
    • refrein
  • couplet
    • refrein

Een kicker is een instrumentaal refrein voor het eerste couplet. Bekend van onder andere Smells Like Teen Spirit, Zombie en alle hits van Linkin Park (leuk om te lezen: All Linkin Park songs look the same)

Opvallend: het liedje is niet ‘af’. Er zou best nog een brug bij kunnen als excuus voor nog zo’n lekkere whohoo. Of op zijn minst een dubbel refrein aan het einde om nog even door te kunnen dansen.

Details: (tijdcodes uit Spotify)
0:00
Intro gespeeld op twee drumstellen. Eén links, één rechts. Dunne drumsound.
0:08 Gitaar valt in met killer-riff. Cleane dunne sound.
0:15 Whohoo! Exit twee dunne drums, welkom één vette drum. Overstuurde basgitaar  is zo hard en dik dat er voor de gitaar alleen op links nog een klein plaatsje is. Die gitaar speelt maar één noot.
0:30 Terug naar twee dunne drums en cleane gitaar. Geen bas in de coupletten.
0:45 Whohoo!
1:04 Synth solootje. Wat maakt het uit, zolang die killer-riff maar door gaat.
1:05 He, een raar digitaal klinkend piepje! Iets waar veel artiesten en technici van in paniek raken. Niet nodig, een mooi gevalletje ‘honour thy error as a hidden intention‘. En jou was het toch ook nog niet eerder opgevallen?
1:11 Het gaat weer terug. Niet een beetje, maar helemaal.
1:19 “it’s not mij problem”. Op de S hoor je adem tegen de microfoon blazen en op de P een plop. De meeste producers zouden de zin over laten doen vanwege technische imperfectie. Zo niet Stephen Street. En terecht, het enige wat telt is dat ik geloof dat het echt niet Damon’s probleem is.
1:25 Het hakt er weer volop in. Geen half werk.

Wat maakt dit een hit?
De killer-riff in combinatie met de whohoo!-hook leggen natuurlijk de meer dan solide basis. Maar niet te onderschatten: de focus van de productie kan niet duidelijker. Het nummer draait om (hard/zacht) contrast. Alles staat in dienst van dit effect. Nog meer dan dit het geval was bij loud/quiet/loud voorgangers als Pixies en Nirvana. Blur komt er mee weg omdat je als luisteraar houvast hebt aan de gitaar-riff hebt die in het couplet en het refrein hetzelfde blijft. Daardoor blijft de verhouding tussen voorspelbaarheid en verrassing in balans.
Ook is de keuze om het liedje niet ‘af’ te maken erg goed. Het nummer is zo kort dat je er niet snel genoeg van krijgt. Weinig bands kunnen de verleiding weerstaan om er nog een refreintje achteraan te plakken. Blur wel. Daarmee creëren ze een extra unique selling point.

Het nummer rekent ook rigoureus af met het argument ‘dat wil ik niet, want dat kunnen we live niet zo spelen’. Live hoef je namelijk helemaal niet moeilijk te doen met twee drumstellen, een dun en een vet drumgeluid, een subtiel gitaartje met één noot in het refrein of een synth solo. Kijk maar: