Knupperpouf is een project van drummer Nicolette Lie. Ze speelde alle instrumenten zelf in. Marloes Vermeulen deed de zang. Het plan is om er een band van te maken en daarmee naar buiten te treden.
Structuur:
intro
couplet
pre-refrein
refrein
intro (half)
couplet
pre-refrein
refrein
intro (half)
couplet
pre-refrein
refrein
Tempo: 95 bpm. Een standaard popstructuur met een couplet en pre-refrein op de brug positie.
Details: 0:00 Een sfeervol intro bouwt spanning op. 0:09 De belofte wordt ingelost met grootse Coldplay-esque gitaren. 0:30 Maar de Nederlandstalige zang over de bakker op de hoek maakt de belofte van ‘grote gevoelens’ uit het intro niet waar. Chris Martin zou op zo’n punt zingen over sterren die voor je schijnen, dat werk. Dit voelt misplaatst. 0:50 Oei, dat is een lekker pre-refrein! Een duidelijkere aankondiging van het refrein kan niet. 1:00 Het refrein heeft de juiste ‘lift’ te opzichte van het couplet / pre-refrein. Als contrast-middel worden nu lange noten en weinig lettergrepen gebruikt. In het couplet en pre-refrein was de noot-dichtheid een stuk hoger. Dat werkt daar goed om spanning op de bouwen. De langere noten hier lossen deze spanning mooi in. 1:08 De antwoord zangpartij het refrein zou een stuk meer catchy worden (en de vaart er meer inhouden) als deze twee keer zo lang was. Allebei de keren ‘en de lente kwam, duurde veel te lang’ achter elkaar door. 1:30 Het klinkt alsof hier een niet goed uitgevoerde knip zit. De instrumenten vallen net te laat in. Iets wat bij rammelrock charmant kan zijn, maar in combinatie met dit grootse arrangement knullig klinkt. 1:37 Dat zijn net te veel lettergrepen in een zin gepropt. Als een zanger dat speels oplost kan dat juist leuk zijn, hier voelt het geforceerd. 2:30 Bij het derde couplet slaat de verveling toe. En dat is precies de reden waarom de brug is uitgevonden. Na een brug die even gas terug neemt zonder pre-refrein het refrein in knallen zou de luisteraar zonder veel moeite veel beter bij de les houden.
Wordt dit een hit?
De belangrijkste drie elementen voor hitpotentie zijn in orde. Dat zijn 1: Een goed refrein. 2: Een goed refrein en 3: een goed refrein. Als bonus is er ook nog eens een goed pre-refrein aanwezig. Maar daarmee ben je er nog niet. Er komen elk jaar duizenden liedjes met een goed refrein uit. Daarom moeten ook de coupletten, het spel, het arrangement, de structuur en de productie tot in de puntjes kloppen. En daar valt zeker nog een hoop te halen.
Tips: Voer keuzes helemaal door. Wil je een groots klinken liedje maken? Zorg dan dat de tekst past bij de grootsheid van het arrangement. Ken je beperkingen. Zelf alle instrumenten inspelen is leuk, maar moet geen doel op zich zijn. De gitaar en bas-partijen zijn prima, maar niet gespeeld met de souplesse waarmee een gitarist en een bassist dat kunnen. Neem geen genoegen met minder dan het hoogst haalbare. Dit nummer verdiend een goede brug.
En iets waar ik me over blijf verbazen: waarom staat het meest hitgevoelige nummer als laatste nummer op de EP? Hier leg ik uit hoe een effectieve demo / EP er uit ziet.
Afgelopen weken was ik op tour met Brown Feather Sparrow & Friends. Een gezelschap van zo’n vijfentwintig muzikanten waarmee we verkleed als levende kerststal (inclusief kribbe, schaap, ezel en engelenkoor) door het land trokken. Vooraf waren er veel mensen in mijn nabije omgeving die de muziek prachtig vonden, maar bang waren dat onze uitdossing daarvan zou afleiden.
Nog zoiets. Bob Lefsetz zegt in zijn wens-lijst wat hij komend jaar graag veranderd wil zien in de muziekwereld: “Lady GaGa Must Perform In Street Clothes. She’s made it, can she afford to make it about the music?” Volgens mij is dat net zo onzinnig als zeggen “Steven Spielberg moet een film zonder film-muziek maken. Hij heeft het al gemaakt, hoog tijd dat hij nu de film voor zichzelf laat spreken.” Ik wil niet zeggen dat een film zonder muziek of een zanger in zijn alledaagse kloffie nooit een goed idee is. Denk maar aan de Dogme 95 films of de gemiddelde ‘hoor mij het eens moeilijk hebben in mijn eentje met mijn gitaar’ singer-songwriter. Maar dat zijn de uitzonderingen.
Een goed optreden is een optelsom van geluid een beeld. Met het één kun je het ander versterken. En andersom. Waarom zou je niet alle beschikbare middelen gebruiken om je publiek mee te nemen in je verhaal? Terug naar de kerst-tour. Negen dagen achter elkaar stonden we verkleed als kerststal op het podium. Ik heb als muzikant nog nooit meegemaakt dat het publiek zo stil luisterde tijdens de rustige liedjes en zo uit zijn dak ging bij het uitbundige einde (inclusief crowdsurfende ezel). Vrienden die de uitdossingen vooraf niet zagen zitten waren na het zien van de show helemaal om. De reacties uit het publiek fenomenaal (deze bijvoorbeeld, of deze, deze of deze).
De moraal van het verhaal: in tegenstelling tot de angst die bij veel muzikanten leeft is ‘over the top’ meestal niet het gevaar. Er is veel meer reden om bang te zijn dat je je publiek verveelt.
Cover-verzamelaar en muziek-quizmaster Maarten van Hooft wees me op het blog howtolistentomusic.tumblr.com. George Dunckley doet daarop iets wat het midden houdt tussen analyses en recensies van liedjes. In YouTube filmpjes neemt hij je aan je handje mee door het nummer. Bovenaan geeft hij aan waar we zijn (couplet / refrein / brug / ect.). Daaronder geeft hij in drie kolommen zijn mening over de muziek, de tekst en de zang.
Eens goed nadenken of het meerwaarde heeft om mijn ‘Wat maakt dit een hit?‘-analyses in een dergelijk format te gieten. Wat denken jullie?
Arcade Fire – Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)
Tempo: 108 bpm. Het liedje heeft een continu herhalend akkoordenschema: D Bm Em A. Het nummer stond tien keer in de Nederlandse hitparade. Persoonlijk kan ik mijn braak-reflex moeilijk onder controle houden bij het beluisteren van dit elk jaar weer helemaal kapot-gedraaide nummer. En toch ben ik benieuwd waarom dit nummer elk jaar weer zo veel gedraaid wordt. Er zijn genoeg andere bagger-platen met kerst-thematiek op de markt zou je zeggen.
Details: (tijdcodes uit Spotify) 0:00 Zo deed men dat in 1984. Drumcomputer, een geprogrammeerde bas uit een synth en een synthje voor de akkoorden. 0:06 Ah, daar hebben we George Michael. Kreuner-de-kreun, lalala, niks aan de hand. Dat kan kloppen, want hij schreef het nummer in Februari. 0:18 Syntje erbij. En er gelijk vol in met het refrein. De melodie is natuurlijk wel zo catchy als het maar zijn kan. 0:20 “I gev you my heart?” Rare accenten zijn dus niet typisch iets voor Nederlandse zangers. Volgens deze mensen komt het omdat veel Engelse zangers proberen om Amerikaans te klinken. 0:36 Een extra lage bel-achtige synth erbij geeft genoeg reden om het refrein nog een keer te doen. 0:54 Eindelijk, daar zijn de sleebellen! En om lekker in de kerstsfeer te blijven doen we er gelijk een muzak-solo bij. 1:12 Het eerste couplet. De instrumenten reutelen lekker door met het laffe karaoke-ding. Liever een ander arrangement? Op last-christmas.com zijn 452 covers (and counting) verzameld. 1:30 Fluister er dan ook nog maar even “happy christmas” doorheen, dat maakt het zo lekker gezellig. 2:26 Oh, schatje. Wil je ook binnenlopen met een kersthit, de instructie-video’s staan hier. 3:36 Op dit punt begin ik meestal gewelddadig te worden. Het soort mensen dat vrijwillig naar deze muziek luistert is over het algemeen ook het soort mensen dat Marilyn Manson de schuld geeft van de Columbine Highschool moorden. En ondertussen gaan ze vrolijk voorbij aan de balk in hun eigen oog die Last Christmas heet. De ellende die dit nummer door de jaren heen aangericht heeft is niet te overzien.
Wat maakt dit een hit?
Het feit dat de meeste mensen niet geraakt willen worden door muziek. Liedjes moeten net zo plastic en nep zijn als hun eigen gedrag tijdens kerst. Alle randjes eraf. Genoeg oppervlakkige weemoed erin voor de mensen die een beetje droevig zijn. En genoeg vrolijkheid erin om de feeststemming niet te bederven. Het gaat over kerst, maar niet te veel of met Jezus en zo, want anders zijn er mensen die zich daaraan kunnen ergeren. Niks aan de hand lalalala. Wat hebben we het gezellig.
Reacties