Wordt dit een hit? Knupperpouf – Winter

Knupperpouf is een project van drummer Nicolette Lie. Ze speelde alle instrumenten zelf in. Marloes Vermeulen deed de zang. Het plan is om er een band van te maken en daarmee naar buiten te treden.

Structuur:

  • intro
  • couplet
  • pre-refrein
    • refrein
  • intro (half)
  • couplet
  • pre-refrein
    • refrein
  • intro (half)
  • couplet
  • pre-refrein
    • refrein

Tempo: 95 bpm. Een standaard popstructuur met een couplet en pre-refrein op de brug positie.

Details:
0:00 Een sfeervol intro bouwt spanning op.
0:09 De belofte wordt ingelost met grootse Coldplay-esque gitaren.
0:30 Maar de Nederlandstalige zang over de bakker op de hoek maakt de belofte van ‘grote gevoelens’ uit het intro niet waar. Chris Martin zou op zo’n punt zingen over sterren die voor je schijnen, dat werk. Dit voelt misplaatst.
0:50 Oei, dat is een lekker pre-refrein! Een duidelijkere aankondiging van het refrein kan niet.
1:00 Het refrein heeft de juiste ‘lift’ te opzichte van het couplet / pre-refrein. Als contrast-middel worden nu lange noten en weinig lettergrepen gebruikt. In het couplet en pre-refrein was de noot-dichtheid een stuk hoger. Dat werkt daar goed om spanning op de bouwen. De langere noten hier lossen deze spanning mooi in.
1:08 De antwoord zangpartij het refrein zou een stuk meer catchy worden (en de vaart er meer inhouden) als deze twee keer zo lang was. Allebei de keren ‘en de lente kwam, duurde veel te lang’ achter elkaar door.
1:30 Het klinkt alsof hier een niet goed uitgevoerde knip zit. De instrumenten vallen net te laat in. Iets wat bij rammelrock charmant kan zijn, maar in combinatie met dit grootse arrangement knullig klinkt.
1:37 Dat zijn net te veel lettergrepen in een zin gepropt. Als een zanger dat speels oplost kan dat juist leuk zijn, hier voelt het geforceerd.
2:30 Bij het derde couplet slaat de verveling toe. En dat is precies de reden waarom de brug is uitgevonden. Na een brug die even gas terug neemt zonder pre-refrein het refrein in knallen zou de luisteraar zonder veel moeite veel beter bij de les houden.

Wordt dit een hit?
De belangrijkste drie elementen voor hitpotentie zijn in orde. Dat zijn 1: Een goed refrein. 2: Een goed refrein en 3: een goed refrein. Als bonus is er ook nog eens een goed pre-refrein aanwezig. Maar daarmee ben je er nog niet. Er komen elk jaar duizenden liedjes met een goed refrein uit. Daarom moeten ook de coupletten, het spel, het arrangement, de structuur en de productie tot in de puntjes kloppen. En daar valt zeker nog een hoop te halen.

Tips:
Voer keuzes helemaal door. Wil je een groots klinken liedje maken? Zorg dan dat de tekst past bij de grootsheid van het arrangement. Ken je beperkingen. Zelf alle instrumenten inspelen is leuk, maar moet geen doel op zich zijn. De gitaar en bas-partijen zijn prima, maar niet gespeeld met de souplesse waarmee een gitarist en een bassist dat kunnen. Neem geen genoegen met minder dan het hoogst haalbare. Dit nummer verdiend een goede brug.

En iets waar ik me over blijf verbazen: waarom staat het meest hitgevoelige nummer als laatste nummer op de EP? Hier leg ik uit hoe een effectieve demo / EP er uit ziet.


Wordt dit een hit? Junior Eats Alone – Slowly

Junior Eats Alone is een achtkoppig gezelschap. Ze maken (indie-)pop/rock met blazers, waarbij vaak gerefereerd wordt aan (de oude) Radiohead, Dave Matthews Band of Calexico. De band wil veel spelen, maar vooral veel muziek maken en opnemen.

Structuur:

  • intro
  • couplet
    • refrein
  • brug
  • couplet
    • refrein
  • episch eindstuk

Tempo: 128 bpm. Een uitermate opvallende structuur. Het onderscheid tussen coupletten en refreinen is niet heel duidelijk.

Details:
0:00 Een rustig ambient-achtig begin met piano en synth.
0:11 Of is die piano toch een harp? Niet catchy, wel boeiend.
0:16 Zang en een staccato piano zorgen voor vaste grond onder de voeten.
0:20 De overduidelijk associatie is een andere dan de door de band aangegeven artiesten: Jeff Buckley.
0:31 Drums, bas en gitaar komen erbij en spelen mooi in dienst van de sfeer.
0:47 Het refrein. Niet een typisch pop-refrein, eerder een volgend stuk dat in dienst staat van de spanningsboog van het nummer.
1:01 Nog een dikke melodieuze knipoog naar Jeff Buckley. De productie klinkt mooi. Zeker gezien de band zelf de opname en mix voor zijn rekening heeft genomen.
1:16 Een abrupte break gevolgd door een koor dat gelijk de aandacht vasthoudt.
1:43 Het tweede couplet begint zonder drums en bouwt daarna op.
2:15 Opnieuw zonder een duidelijk onderscheid te maken tussen couplet of refrein. Alles draait om opbouwen.
2:36 Oei, het effect over de zang is hier wel erg geforceerd en niet in dienst van de sfeer van het nummer.
2:46 De blazers tillen het nummer nog een niveau omhoog.
3:15 De les van post-rock: er kan altijd nog een stapje bovenop.
4:00 En nog één.
4:17 En nog één.
4:46 En uiteraard stoppen op een onverwacht moment.

Wordt dit een hit?
Nee.

En dat is in dit geval prima. De band kiest er overduidelijk voor om meeslepende sfeervolle muziek te maken en geen pop-hits. En dat doen ze heel goed. Er wordt een onderscheidende sound neergezet door een kruising te maken tussen Jeff Buckly en post-r0ck en dat aan te vullen met blazers. Muziek voor sfeer-luisteraars.

Tips:
Blijf eigenwijs, maar ook realistisch. Volle zalen trekken is voor alle bands moeilijk, maar met jullie muziek nog moeilijker. Gelukkig is er niets mis met het maken van kwaliteit voor een select publiek. En de aanhouder wint. Kijk maar naar een band als Elbow.


Wordt dit een hit? Colinn – Shower Of Hail

Colinn omschrijft zichzelf als een smaakvolle explosieve rockband. “Door de verschillende achtergronden van de bandleden tapt Colinn. uit muzikale vaatjes zoals Interpol, Queens Of The Stone Age, PJ Harvey, Cranberries en Soulwax. De muziek laat zich het beste omschrijven als  alternatieve gitaarpop met een kleine knipoog naar de jaren ’80.” Ze geven aan als doel te hebben zo veel mogelijk live te spelen.

Structuur:

  • intro
  • couplet
    • refrein
    • post refrein
  • couplet
    • refrein
    • post-refrein
  • brug
    • instrumentaal refrein / uitro

Tempo: 110 bpm. Gangbare pop-structuur met achter allebei de refreinen een post-refrein. Het refrein komt naar de brug niet meer terug.

Details:
0:00 Moddervette gitaren. Het nummer is opgenomen en gemixt door Martijn Groeneveld. En dus sound-technisch helemaal in orde.
0:08 Drums een bas doen een standaard rock-break-dingetje.
0:17 Hier verwacht je dat de zang invalt. Maar er komt nog een rondje instrumentaal met de hele band waarin melodieus weinig gebeurt. Dat is jammer, want de gemiddelde boeker zapt nu al door naar het volgende nummer. En daarmee missen ze het beste nummer van de EP. Een kicker (instrumentaal refrein) had de aandacht wellicht wel vast kunnen houden.
0:35 Daar is de zang eindelijk. Hier is maar één referentie mogelijk: Cranberries. En daar is niets mis mee. Je kunt beter de Nederlandse Cranberries genoemd worden dan ‘nou ja, eehm, gewoon een lekker rockbandje’.
1:09 De zang en bas gaan de lucht in, de snare naar dubbele snelheid: een couplet-refrein contrast uit het boekje.
1:23 Nog een Cranberries trademark: aan het einde van de zin de zangmelodie een halve toon naar beneden en daarna weer omhoog doen. Het werkt en het is heel uitgesproken. Maar het begint nu wel verdacht veel op een sound-a-like te lijken. Handig om te verkopen aan commercial-makers waarvoor The Cranberries te duur zijn. Maar een muziek samensteller krijgt geen reden om Colinn te draaien, die zet gewoon nog een keer Zombie op de playlist.
1:27 In het post-refrein gaat er dankzij de extra bekkens qua intensiteit nog een klein stapje bovenop. Melodieus is het stuk minder interessant dan het refrein. Deze extra stap bewaren tot na het tweede refrein zou een betere spanningsboog opleveren.
2:55 De overgang naar de brug klinkt als een einde, maar er komt nog wel degelijk een brug. Altijd een mooi excuus om een goed refrein er nog een keer tegenaan te knallen. De spanning word naar het ‘knal-moment’ wordt mooi opgebouwd.
3:38 Maar het knalt hier niet, want er is alleen maar achtergrondzang, geen leadzang. Waarom opeens het beste onderdeel van het refrein (de zang-melodie) weglaten?
3:55 En dan nog een mosh-stuk (drums op halve snelheid) er achteraan. Op zich niets mis mee, maar het komt nergens vandaan en het gaat nergens naar toe. Kill your darlings.

Wordt dit een hit?
De onderdelen van het liedje (couplet, refrein, brug) zijn stuk voor stuk sterk. Maar dat maakt in dit geval nog geen sterk geheel. De Cranberries-invloeden liggen er erg dik bovenop. Om een meerwaarde te creëren ten opzichte van de Cranberries is meer eigen smoel noodzakelijk.

Tips
Pak de structuur en het arrangement aan met het volgende in het achterhoofd: Bij popliedjes draait alles om het refrein. De andere onderdelen zoals het couplet en de brug zijn middelen om het refrein goed tot zijn recht te laten komen.

Wees niet bang om de Nederlandse Cranberries genoemd te worden, maar zorg dat je meer bent dan dat. Muse werd ooit een Radiohead-kloon genoemd, maar vanaf plaat één bood de band een duidelijke meerwaarde door hun meer grootse en theatrale aanpak.

Denk meer doelgericht. Jullie willen veel spelen, dus de EP is een middel om boekers te overtuigen. Een intro van 35 seconden bij je beste nummer helpt daar niet bij.


Wordt dit een hit? Sleeping Kills The Dream – Gazing

Sleeping Kills The Dream is het alter-ego van Alyn Vos. Hij zegt zelf over het nummer: indiepop met een slowdisco/electro feel. Opgenomen in Apple’s garageband, ingezongen in de mic van mijn macbook. Ik zou het leuk vinden als mijn song aanspreken bij het publiek dat over het algemeen houdt van de Maison Kitsuné releases. Ik heb wel radio-ambitie uiteraard, maar wie niet?

Structuur:

  • intro
  • couplet
  • couplet
    • refrein
  • couplet
    • refrein
    • instrumentaal refrein
  • brug
    • instrumentaal refrein
    • instrumentaal refrein
  • outro

Tempo: 118 bpm. Gangbare pop-structuur met opvallend veel instrumentale refreinen.

Details:
0:00
Fade-in met een arpeggio synth. Als je je demo wilt gebruiken om muziek-professionals te overtuigen is dit niet handig. Gelijk erin knallen voorkomt dat ze wegzappen voor de hook of het couplet erin komt. Dit geldt natuurlijk ook voor veel potentiële fans.
0:08 Bas en gitaar komen erbij met begeleidende partijen. Om de hitpotentie te verhogen zou een (instrumentale) hook welkom zijn. De makkelijkste manier om dat te doen is beginnen met het refrein. De stijl-genoten van Air zijn er groot mee geworden. Luister maar eens naar Sexy Boy of Kelly Watch The Stars. Dat laatste nummer bestaat zelfs alleen maar uit een refrein en een brug.
0:16 Zang valt in, klinkt erg droog. Dat is in dit genre niet gangbaar. Om het dromerige karakter van de muziek te versterken is galm en delay meer dan welkom. Een andere manier om de dromerige sfeer te benadrukken: hoger zingen. Transponeer het nummer omhoog en kijk of dat werkt. Het is trouwens altijd een goed idee om je liedje op een andere hoogte te proberen. Waarom zou de hoogte waarin je het liedje hebt geschreven de perfecte hoogte zijn?
0:21 Daar is de beat. Dat duurde vrij lang. Zeker als er radio-ambities zijn.
0:32 Als je er voor kiest om twee coupletten achter elkaar te doen is het verstandig om een extraatje toe te voegen om het moment dat het tweede couplet begint. Luisteraars zijn nou eenmaal snel verveeld.
0:40 Ah, daar is het extraatje. Beter laat dan nooit.
0:47 De drum-break kondigt een hoogtepunt aan.
0:49 Maar het nummer neemt gas terug.
0:54 Om alsnog te komen met de langverwachte hook ‘who was gazing at the stars’. Goed!
1:03 Wat zou het lekker zijn als hier een kneiter van een synth-hook zou zitten. Desnoods gewoon op de melodie van ‘who was gazing at the stars’.
1:24 Waar is het filter-geluidje uit het begin van het vorige refrein gebleven? De eerste keer wat weglaten om de volgende keer een opbouw-stapje te maken zou logischer geweest zijn. Nu werkt het de spanningsboog juist tegen.
1:41 Refrein met alleen de instrumentale begeleiding en een ad-lib. Doordat er geen duidelijke lead is, weet je als luisteraar niet goed waar je naar moet luisteren en haak je af.
1:57 De brug kan duidelijker worden door bijvoorbeeld de linker gitaar weg te laten.
2:11 Door de drums hier even weg te doen kan de hook erna nog beter uit de verf laten komen.
2:21 De pop-brug is een excuus om daarna nog een keer het refrein te kunnen doen, maar er komt geen refrein meer. Wel een soort van gitaar-solo. Maar die is te vrijblijvend om de aandacht te trekken. Een solo is alleen zinvol als die iets toevoegt aan het liedje.
2:42 Duurt lang! Op een album kan een sfeer-uitro prima werken, bij een single is het hooguit een achtergrond-muziekje voor het gelul van de DJ.

Wordt dit een hit?
Ondanks de vele punten van kritiek heeft dit nummer twee dingen voor op heel veel collega’s. Een goede hook en een stevige aanzet voor een duidelijke en -zeker in Nederland- opvallende sound. Maar één hook maakt nog geen hit. Het arrangement ontbreekt aan focus en een extra hook zou het nummer zeker niet misstaan.

Tips
Arrangeer minder vrijblijvend. Zorg dat alles in dienst van het liedje en de spanningsboog staat. Focus op de hook(s). Investeer pas in goed opgenomen en gemixte opnames als je deze zaken helemaal op orde hebt.

De zang is niet de sterkste kant. Maak van die zwakte een sterk punt door met een opvallende zang-sound geheel nog meer eigen te laten klinken. Dat kan bijvoorbeeld door consequent heel hoog te zingen, alles te zingen / dubbelen met een vocoder of andere effecten op de zang te gebruiken. Zie hier hoe MGMT dat deed en wat het ze bracht.


Wordt dit een hit? Delish – Sunshine

De band geeft zelf aan: “Het is een demo dus de productiekwaliteit is niet fantastisch”. Daarom zal ik vooral naar het liedje en het arrangement kijken en de productie buiten beschouwing laten.

Structuur:

  • intro
  • couplet
  • pre-refrein
    • refrein
    • solo
  • half couplet
  • pre-refrein
    • refrein
  • refrein rustig
    • refrein
    • solo

Tempo: 108 bpm. Het liedje heeft geen brug. Wel twee gitaarsolo’s. Het tweede couplet is korter dan het eerste couplet.

Details:
0:00 Intro met alleen drums.
0:09 Gitaren komen er in met een prima riff.
0:16 Vooral het loopje aan het einde van de riff is een in het oog springende hook.
0:18 Zanger Adam Quann heeft net als de rest van de band goed naar het grote voorbeeld The Libertines geluisterd.
0:25 De bas speelt het loopje van de hook uit het intro, de gitaren niet. Waarom niet? Nooit bang zijn om een hook te veel te spelen.
0:34 En hier mag de hook dan nog een keer.
0:35 Het pre-refrein knalt er lekker in.
0:39 Maar wordt aan het einde wat rommelig. Bas, drums en gitaren kunnen hier beter samenwerken.
0:43 Het refrein heeft een goede ‘lift’ ten opzichte van het pre-refrein. En een sterke melodie.
0:52 Het tweede rondje refrein heeft een andere zangmelodie. Deze is minder sterk dan de eerste, dus waarom niet de eerste herhalen? Een goede melodie gaat niet vervelen.
1:01 Gitaarsolo. In de popmuziek mag je alle regels breken (graag zelfs), maar er is een goede reden dat solo’s niet vaak na het eerste refrein komen. Het gaat hierdoor erg moeilijk worden om een goede spanningsboog te maken tot het einde van het liedje. Een kwestie van te vroeg pieken.
1:28 Het tweede couplet is half zo lang dan het eerste couplet. Spanningsboog-technisch nergens voor nodig. Hier wat meer tijd nemen voor (relatieve) rust laat het refrein erna harder knallen.
1:54 Na het tweede refrein komt er een stukje dat niet duidelijk ergens naar toe gaat. Weglaten of iets opvallend mee doen.
2:02 Een rustig refrein vervult de brug-functie.
2:38 Gitaarsolo 2. Zou beter op zijn plek vallen tussen het rustige en het laatste refrein.

Wordt dit een hit?
Het liedje heeft klasse. De band doet overtuigend wat The Libertines en The Strokes eerder deden. Positief daaraan: de band is goed te plaatsen. De andere kant van de medaille: meer eigen smoel zou niet misstaan.

Tips:
Meer focus op de hooks kan de oorwurm-factor verhogen. De spanningsboog kan verbeterd worden door solo 1 te schrappen, het tweede couplet langer te maken en solo 2 tussen het laatste en voorlaatste refrein te plaatsen. Zet deze puntjes op de i, oefen je te pletter en duik de studio in met een producer die de boel een sound meegeeft die refereert aan The Libertines. Maar geen sound-kopie is zodat het geheel een meer eigen smoel krijgt.

En verander de bandnaam nu het nog makkelijk kan. Bij de naam Delish verwachten mensen een Within Temptation-kloon. Iets met ‘the’ ervoor geeft gegarandeerd een betere genre-indicatie.


Bands / muzikanten: geef een liedje op voor ‘Wordt dit een hit?’

Foto: Ryan Jesena

Achteraf lullen over wat iets een hit maakt is natuurlijk relatief makkelijk. Een belangrijk onderdeel van het werk van een producer is van te voren horen of iets hitpotentie heeft. En als dat (nog) niet het geval is: de vinger op de zere plek leggen. Dat is precies wat ik ga doen in de rubriek ‘Wordt dit een hit?’.

Met ‘hit’ bedoel ik niet perse iets wat in de top 40 terecht kan komen. Maar een nummer waarmee je binnen je genre (dat kan dus ook post-rock, glam-folk of doom-ska zijn) onderscheid en een groot publiek kunt bereiken. Net zoals in de rubriek ‘Wat maakt dit een hit?’ zal ik het nummer analyseren en kijken naar de sterke en zwakke punten in het liedje, het arrangement en de productie. Precies zoals ik dat doe als ik met een band werk. Met een positieve insteek, maar ik zal het altijd zeggen als ik denk dat iets beter kan.

Wil je dat ik een nummer van je bespreek? Stuur een mailtje naar pimvandewerken@gmail.com met daarin een link naar je beste liedje op bandcamp / soundcloud / youtube of ergens anders waar vandaan ik het op mijn blog kan embedden. Schrijf in een paar zinnen welk publiek je wilt bereiken met je muziek. Wil je op de radio gedraaid worden? En zo ja: op welke zenders. Wil je veel live spelen? Zo ja: op welke podia / festivals?

Wie durft?