Laat ik eens een veelzijdige plaat opzetten, want ik voel me zo veelzijdig

Foto: Maria (Kirikiri)

Er zijn veel verschillende redenen om een album of een liedje van een bepaalde artiest op te zetten. Vaak zijn die gelinkt aan een gevoel of een moment. Zo draai ik zondagochtend andere muziek dan vrijdagavond. Als ik me rot voel draai ik andere muziek dan wanneer ik in een feeststemming ben. In de auto wil ik andere muziek horen dan thuis op de bank met een wijntje erbij. En als mijn ouders op visite zijn zet ik andere muziek op dan wanneer ik vieze-woorden-scrabble speel met vrienden.

Met andere woorden: belangrijkste reden om een plaat op te zetten is omdat de inhoud daarvan matcht met je gevoel / de omgeving / het moment. Je zet geen veelzijdige plaat op omdat je je zo veelzijdig voelt. Of omdat je lekker wilt feesten met af en toe een melancholiek intermezzo tussendoor.

En toch hebben heel veel muzikanten de neiging om veelzijdig te willen zijn. Om te laten zien dat ze de ultieme partytrack kunnen maken en ook het liedje voor op je begrafenis. Met als resultaat een album waarvan niemand weet bij welke gelegenheid het past. Er is natuurlijk helemaal niets mis met veelzijdig zijn. Maar doe je publiek (en jezelf) een plezier en stop die verschillende kanten van jezelf in verschillende albums / projecten.


Popmuziek-theorie in vijf minuten

De uitdaging van popmuziek is de luisteraar verrassen met voorspelbaarheid. Als je liedjes gaat analyseren blijkt keer op keer dat de verrassing zo goed als nooit in het gebruikte akkoordenschema zit. De theorie achter akkoorden schema’s van bijna alle popmuziek is samen te vatten op een A4-tje. Kijk maar:


Stemra omzeilen door CD’s in Polen te laten persen

Foto: Pim van de Werken

De onvermijdelijke vraag van elke band aan het einde van een productie: “heb je een goed(koop) adresje om CD’s te laten persen?”. Dat heb ik. In Polen leveren ze dezelfde kwaliteit als in Nederland, maar dan voor minder geld. Daarnaast doen ze nooit moeilijk over Stemra.

Stemra is de club die in Nederland op komt voor de belangen van tekst en liedjes-schrijvers op het gebied van mechanische rechten (= muziekgebruik op CD’s, DVD’s ect.). Het is heel erg goed en praktisch dat er een toko is die dat centraal regelt. Maar bij Stemra schuilen er wat addertjes onder het gras. Zo moet je bij een CD persing in Nederland altijd toestemming vragen aan Stemra. Ook als je geen lid bent en een CD met je eigen liedjes wil laten persen. Dat is een rare bureaucratische constructie. Zeker in het internet tijdperk. Ben je wel lid van Stemra, dan moet je daarnaast betalen voor het persen van CD’s met daarop je eigen liedjes. Zodat Stemra dat bedrag (na aftrek van zo’n 12,5% onkosten) na zo’n 1,5 jaar weer aan je terug kan geven. Als dat goed gaat tenminste. Kortom: een zinloze, trage en bureaucratische exercitie.

Het gaat niet om lullige bedragen. Bij 1000 eigen beheer albums ben je snel zo’n 1000 euro kwijt. Te betalen op het moment dat je net al je geld al geïnvesteerd hebt in fantastische opnames, mooi artwork, de persing van de CD en het drukwerk. Al met al genoeg redenen voor een stukje burgerlijke ongehoorzaamheid lijkt me.

Ook een goed idee voor eigen beheer muzikanten: alleen lid worden van Buma en niet van Stemra. Dan krijg je wel netjes betaald voor airplay, maar heb je geen gezeur met persingen.


Je muziek is zo goed als de zwakste schakel in de keten

Foto: Barbara Agnew

Afgelopen week sprak ik collega producer Guido Aalbers. We hadden het over de verschillende factoren die een plaat goed maken. En hoe belangrijk welk onderdeel is. Hij vertelde dat hij ook les geeft en studenten dan een oefening laat doen. Zet de verschillende aspecten die komen kijken bij het maken van een album in volgorde van belangrijk naar minder belangrijk. Met andere woorden: bovenaan staan de dingen die het meeste verschil kunnen maken, onderaan de factoren waarmee je minder invloed hebt op het eindresultaat. Volgens mij is dat niet alleen een goede oefening voor studenten, maar ook een lijst die elke producer op zijn website zou moeten hebben staan. Waarvan akte:

  1. Liedjes
  2. Performance
  3. Arrangementen
  4. Mix
  5. Microfoon keuze en plaatsing
  6. Master

Je muziek is zo goed als de zwakste schakel in deze keten. In de praktijk zit de zwakste schakel volgens mij meestal in de bovenkant van het lijstje. Veel bands geven duizenden euro’s uit aan de afdeling techniek (punt 4-6) terwijl er bij de inhoud (punt 1-3) vaak veel meer te halen is. Het is natuurlijk wel veel moeilijker om iemand van buitenaf zich tegen punt 1-3 aan te laten bemoeien. Maar zeker het overdenken waard als je een album of EP wilt maken. Zoek je een studio technicus die je vooral helpt met punt 4-6? Of wil je een producer die zorgt dat de zwakste schakel zo sterk mogelijk is?

Waar ik ook benieuwd naar ben: wat is jullie prioriteiten-volgorde van deze zes punten?


Blanke rockers laten swingen met Swingify

Swingify

Blanke rockers hebben over het algemeen geen overschot aan swing-talent meegekregen in hun DNA. Dat is geen probleem als je in Rammstein speelt, maar vrij lastig als je je publiek wilt laten heupwiegen in plaats van marcheren. Gelukkig laten de technische ontwikkelingen ons ook op dit gebied niet in de steek. De oplossing heet Swingify.

Het concept is dodelijk eenvoudig. Een mp3 uploaden, even wachten, en daar is de swingende variant van het liedje al! Ik nam de proef op de som met het Silence is Sexy liedje Come Back To You.

Voor:

Na:

Silence is Sexy – Swing Back To You

Ik ben benieuwd naar jullie ge-swingificeerde muziek!


Is het plagiaat om een melodie te gebruiken die op een bestaande melodie lijkt?

Foto: Michael Pujals

Iedere muzikant heeft het wel eens meegemaakt. Je hebt een geniale zanglijn bedacht en laat die vol trots horen aan je band. De eerste reactie van de gitarist is: “he, dat lijkt op Billie Jean van Michael Jackson”. Wat doe ga je doen? Een andere melodie bedenken of ga je door met de kennis dat je voormalige geniale idee op Billie Jean lijkt?

De meeste popmuzikanten hebben het romantische idee dat ze hun ideeën helemaal zelf hebben bedacht. Dat is vast goed voor je zelfvertrouwen, maar in de meeste gevallen niet realistisch en wat mij betreft ook helemaal niet relevant. Door je hele leven naar popmuziek te luisteren ben je geïndoctrineerd met de ‘waarden en normen’ van de popmuziek. Dat zorgt er voor dat we Arabische muziek als kattengejank vinden klinken en denken in patronen waar binnen zo goed als alles al eens gedaan is.

Terug naar het dilemma. In de meeste gevallen gaat het om een serie van drie of vier noten over een akkoorden-schema dat voorkomt in duizenden andere liedjes. De kans dat een serie van 4 noten binnen de popmuziek al ergens eerder gedaan is, is volgens mij zo goed als honderd procent. Met andere woorden: niets om je druk over te maken. Alle popmuziek is gebaseerd op de popmuziek daarvoor. Dat heeft niets te maken met diefstal of plagiaat. Dat heet evolutie.

Waar ik erg benieuwd naar ben: wat doen jullie als je er achter komt dat een melodie gedeeltelijk overeenkomt met een bestaande melodie?