Laat ik eens een veelzijdige plaat opzetten, want ik voel me zo veelzijdig

Foto: Maria (Kirikiri)

Er zijn veel verschillende redenen om een album of een liedje van een bepaalde artiest op te zetten. Vaak zijn die gelinkt aan een gevoel of een moment. Zo draai ik zondagochtend andere muziek dan vrijdagavond. Als ik me rot voel draai ik andere muziek dan wanneer ik in een feeststemming ben. In de auto wil ik andere muziek horen dan thuis op de bank met een wijntje erbij. En als mijn ouders op visite zijn zet ik andere muziek op dan wanneer ik vieze-woorden-scrabble speel met vrienden.

Met andere woorden: belangrijkste reden om een plaat op te zetten is omdat de inhoud daarvan matcht met je gevoel / de omgeving / het moment. Je zet geen veelzijdige plaat op omdat je je zo veelzijdig voelt. Of omdat je lekker wilt feesten met af en toe een melancholiek intermezzo tussendoor.

En toch hebben heel veel muzikanten de neiging om veelzijdig te willen zijn. Om te laten zien dat ze de ultieme partytrack kunnen maken en ook het liedje voor op je begrafenis. Met als resultaat een album waarvan niemand weet bij welke gelegenheid het past. Er is natuurlijk helemaal niets mis met veelzijdig zijn. Maar doe je publiek (en jezelf) een plezier en stop die verschillende kanten van jezelf in verschillende albums / projecten.

Post to Twitter


13 reacties op “Laat ik eens een veelzijdige plaat opzetten, want ik voel me zo veelzijdig”

  1. 1 Klaas K. said at 13:24 on July 6th, 2011:

    Klopt wel, maar toch: hoe zit het dan met al die shuffle-addicts? Voelen die zich wel voortdurend veelzijdig?

  2. 2 Bart said at 13:28 on July 6th, 2011:

    Tja, ik vind het wel leuk als er meer kanten aan een album zitten. Volgens mij kun je ook verschillende emoties aanspreken en toch stijlvast zijn. Hooguit lastig voor de mensen die alleen just breath of more than words kennen en een album van Pearl Jam of Extreme in huis halen en teleurgesteld zijn.
    Om zo nodig mijn muziek op mijn gemoed af te stemmen gebruik ik afspeellijsten (die ik dan ook nog eens shuffle), mooi, vrolijk, singer-songewriter, ruigeshit, heleruigeshit, handclaps, koebellen, Houseofjackouwesoul, grappig, etc.

  3. 3 Jarl said at 13:29 on July 6th, 2011:

    De Hollandse Nieuwe is inderdaad nooit door heen te komen. Hoewel het meestal stuk voor stuk goeie songs zijn.

  4. 4 David said at 13:53 on July 6th, 2011:

    Om dit nou als keiharde waarheid en “goed advies” neer te pennen gaat me echt te ver.
    Het is waar dat betere albums voortkomen uit coherentie in stijl, gewoon vanwege de toch wel gouden regel: kunst wordt beter als je jezelf beperkt.
    Maar zodra ik dit lees wil ik vooral heel hard tegen mijn beeldscherm schreeuwen: “BEPAAL JIJ DAT!?”

  5. 5 Pim said at 15:11 on July 6th, 2011:

    @David: Gelukkig bestaan keiharde waarheden in muziek niet, dat maakt het zo leuk. Ik bepaal dan ook helemaal niets. Maar mijn advies is: wil je een groot publiek bereiken, maak dan een coherente plaat. Of een niet coherente plaat die zo goed is als The White Album. Maar dat is een stuk moeilijker.

  6. 6 Pim said at 15:26 on July 6th, 2011:

    @Klaas K.: Ik snap helemaal niets van shuffle-addicts. En ik verdenk ze ervan dat ze of playlisten maken per stemming of veel nummers doorskippen die niet bij de stemming passen.

  7. 7 David said at 22:53 on July 6th, 2011:

    @Pim Maar we moeten mensen verdomme toch uitdagen om de moeilijke weg te kiezen! toooochhhhh?

  8. 8 Pim said at 03:02 on July 7th, 2011:

    Dat klinkt een beetje als deze constructie: http://franstenbroeke.nl/sws/franstenbroeke/upload/brede%20en%20smalle%20weg.jpg

    Daar heb ik gezien mijn opvoeding niet heel erg veel mee. ๐Ÿ™‚

  9. 9 Steven said at 12:48 on July 8th, 2011:

    Ik denk dat de premisse wat kort door de bocht is (wat op zich logisch is op een blog ๐Ÿ™‚

    Maar de basisgedachte “En toch hebben heel veel muzikanten de neiging om veelzijdig te willen zijn.” is volgens mij fout: ik denk dat veel muzikanten dat niet WILLEN zijn, maar gewoon ZIJN. En vanuit die behoefte (terecht) muziek maken, zonder al teveel bij na te denken hoe het publiek daar op zal reageren. Maw, het doel is niet het publiek behagen, maar een interne behoefte bevredigen.

    Ik vind dan ook zelf de mooiste platen die ik altijd kan opzetten, in welke stemming ik ook ben, en me laat meeslepen met de stemmingen van de muziek/muzikant(en).

    Desondanks ineressante insteek, dank dus ๐Ÿ™‚

  10. 10 Pim said at 13:42 on July 8th, 2011:

    Het is volstrekt legitiem om een plaat te maken om een interne behoefte te bevredigen. Maar dan moet je achteraf niet zeuren en je miskent zitten voelen als niemand naar je plaat wil luisteren.

    Als je geen enkele behoefte hebt om een publiek aan te spreken / te behagen dan ben je volgens mij bezig met een soort muzikale masturbatie. Dan kies ik (om de analogie even door te trekken) liever voor muzikale groepsseks met het publiek.

  11. 11 Steven said at 14:33 on July 8th, 2011:

    Eens, het “hoogste” doel in mijn ogen is het maken van muziek die je zelf te gek vindt, als anderen het ook goed vinden is dat mooi meegenomen.

    Maar om de vergelijking helemaal af te maken: ik kies dan zelf liever een soort middenweg: een langdurige, (serieel) monogame relatie met een partner (lees; luisteraars/fans) die me waardeert dan het (kortstondige) genot met meerdere partners tegelijk.

    En van af en toe muzikaal masturberen is nooit iemand doodgegaan volgens mij ๐Ÿ™‚

  12. 12 Chris said at 10:45 on July 9th, 2011:

    ja fuck de beatles man, echt kutplaten met al die verschillende liedjes.

    je hebt wel een punt, natuurlijk. maar het belangrijkste advies blijft natuurlijk: negeer advies anders gebeurt er nooit wat interessants.

  13. 13 Pim said at 16:40 on July 17th, 2011:

    @Chris: Wat een onzin. Daarmee zeg je dat alle muziek die gemaakt is met hulp van een producer niet interessant is.


Leave a Reply