Wat maakt dit een hit? Caro Emerald – A Night Like This

Op verzoek van Judith. Luister via Spotify of Youtube.

Structuur:

  • intro
  • couplet
    • pre-refrein
      • refrein
  • couplet
    • pre-refrein
      • refrein
      • solo
    • brug
      • refrein

De klassieke popstructuur met pre-refreinen zoals we die al eerder tegenkwamen bij Lady Gaga’s Alejandro. Het refrein voor de brug is uitgebreid met een solo over het couplet-schema. Na de brug komt één refrein, daarna geen herhaling van het refrein zoals dat bij veel popliedjes het geval is.

Details: (tijdcodes uit Spotify)
0:00
Er word gelijk een eigen sound neergezet. Een relaxte hiphop-beat in combinatie met een piano-loopje dat klinkt alsof het uit een jaren ’50 platenspeler komt. Het zou me niet verbazen als hiervoor de plug-in Speakerphone gebruikt is. Daarmee laat je in een handomdraai elk geluid klinken alsof het uit een specifiek type radio, tv, telefoon, megafoon of kinderspeeltje komt. Je er ook Trent Reznor mee laten zingen vanuit een kofferbak van een auto op een industrieterrein in Culemborg.
0:04 De piano-partij is een loop. Daarin hoor je de hiphop-achtergrond van producers David Schreurs en Jan van Wieringen terug. Laat je een pianist de partij spelen, dan maakt die er geheid zoiets van.
0:07 Dat was het intro al. Zeven seconden en één akkoord. Dat werkt, volgens de statistieken hebben 2/3 van de hits een intro van maximaal zeven seconden.
0:24 Subtiele blazers voegen een laagje toe. Een kleine verandering, maar er is gelijk sprake van een James Bond-gevoel.
0:40 In het pre-refrein wordt er spanning opgebouwd zodat die in het refrein kan oplossen. De beat gaat nu even rechtdoor zodat het refrein er na nog harder gaat swingen. En er word een jazzy (m7b5)-akkoord tegenaan gegooid, dat geeft de pop-luisteraar even wat minder houvast waardoor er in het refrein zo meteen des te meer houvast is.
0:44 Een onheilspellend koortje is de kers op de spanning-opbouw-taart.
0:52 De meeste mensen houden niet van verrassingen. Refreintjes worden daarom vaak aangekondigd met een drumfill. Maar een harp is natuurlijk zeker zo leuk en minstens zo effectief.
0:55 Nog zo’n statistisch te onderbouwen hit-regel: het eerste refrein komt binnen de minuut. Update: Componist David Schreeurs in de comments: “Er is 1 aspect van het liedje dat je niet moet onderschatten: de mineur – majeur wending. De coupletten zijn, geheel volgens kermis / levenslied traditie (vgl. Heb Je Even Voor Mij) in mineur, het refrein is in majeur. Het breekt daardoor nog meer open. Tegen het einde van het refrein gaat het weer terug naar mineur – zo kitsch dat het weer leuk wordt.”
1:00 De strijkers verhogen effectief het ‘thuiskomen’-gevoel dat het refrein al had door de gebruikte song-structuur.
1:17 Incomplete rijmt niet op cheek, maar het voelt wel zo. Niet de eerste keer dat er gebruik gemaakt word van half-rijm. We hadden ook al are – cards, touch – enough en stars – heart. Duidelijk een invloed van de Canadese mede-songschrijver Vince Degiorgio. Nederlanders hebben over het algemeen een stuk meer moeite om zo soepeltjes om te gaan met de Engelse taal.
1:23 Even een korte break
1:27 In het tweede couplet een iets voller arrangement. Niet heel aanwezig of dominant, vooral een extra laagje vibrafoon en wat extra blazers.
2:41 De solo is de zang melodie gespeeld op gitaar. Met aan het einde een kleine variatie.  Waarom zou je moeilijk doen met een extra melodie als je al een geweldige melodie hebt?
2:56 De brug word in het Engels vaak middle eight genoemd omdat het stuk meestal zoals hier acht maten lang is. In dit geval een soort soundscape over een akkoordenschema wat we nog niet eerder gehoord hebben in het liedje. Met als enige doel even terug gaan om het laatste refrein er weer lekker in te laten knallen.
3:42 En nog even wat gekraak om de luisteraar het idee te geven dat ze naar een LP geluisterd hebben.

Wat maakt dit een hit?
Een goed liedje in de traditie van de Brill Building-schrijvers. Maar daarmee alleen kom je er niet. Zeker niet in een tijd waarin platenmaatschappijen aan de lopende band Amy Winehouse en Duffy-klonen lanceren. De combinatie van jaren vijftig sounds en hiphop beats- en productietechnieken geeft het liedje een duidelijke meerwaarde ten opzichte van de concurrentie.

Het schijnt zo te zijn dat de gevestigde labels deze meerwaarde niet zagen en de plaat niet uit wilden brengen (kan iemand dit bevestigen / ontkrachten?). Update: songschrijver David Schreeurs in de comments: “veel labels hoorden er wel iets in, aan interesse geen gebrek. Wel twijfelden veel aan Caro als artiest, maar op dat moment was de live act ook nog wel erg ‘nieuw’. Waar het uiteindelijk op neer kwam is dat we het liever zelf in de hand wilden houden, zodat we alles volgens onze eigen visie konden doen, zowel zakelijk als creatief. Een plaatje uitbrengen is geen rocket science.”

Daarom is de plaat uitgebracht op het daarvoor door de producers opgerichte label Grand Mono. Het album is inmiddels 2x platina en heeft na Thriller van Michael Jackson het langst de nummer 1-positie in de Nederlandse album-hitlijst vast weten te houden. Lees ook het verhaal van David Schreurs over de totstandkoming van het Caro Emerald-album bij EHPO.

Post to Twitter


15 reacties op “Wat maakt dit een hit? Caro Emerald – A Night Like This”

  1. 1 Ruud Houweling said at 17:09 on August 9th, 2010:

    Het is m.i. vooral een hit omdat het een 100% ‘kopie’ is van Sway. Tussen aanhalingstekens, omdat het nooit echt jatten is, maar het is precies dat liedje. Maar dan anders. Een bewezen succesnummer perfect nagemaakt.

    http://www.youtube.com/watch?v=LWNJmM8GLy0

  2. 2 Matthijs said at 17:10 on August 9th, 2010:

    Andermaal een leuk stukje, Pim! 🙂 Alleen de Trent Reznor link doet het niet….

  3. 3 Pim said at 17:44 on August 9th, 2010:

    @ Matthijs: dank! de link heb ik gefixt.

    @ Ruud: Ik kan me heel goed voorstellen dat A Night Like This beïnvloed is door Sway, maar ik vind het wel echt een ander liedje.
    Zoals ik in mijn blog over Lady Gaga’s Alejandro (daar liggen de invloeden er volgens mij dikker bovenop) zei: “Als je de invloeden van een liedje kunt plaatsen maakt dat het liedje niet minder goed of origineel. Het woord ‘origineel’ duidt in de popmuziek meestal op een gebrek aan referentie-kader bij de luisteraar.”

  4. 4 Judith said at 17:47 on August 9th, 2010:

    Hè verdorie, nu klinkt het nummer toch wel weer best aanstekelijk! En dat terwijl ik het aandroeg als ‘hangt me zo onderhand de heel uit na al die airplay’-track. 😉
    Goeie analyse, Pim!

  5. 5 Paul Matthijs said at 18:04 on August 9th, 2010:

    De grote gemene deler met Sway is natuurlijk de mambo. Niet echt gejat maar gewoon dezelfde muzikale stroming. Mambo Nr 5 is overigens een klassieker uit 1952…

  6. 6 david schreurs said at 22:41 on August 9th, 2010:

    Haha goeie analyse Pim. Ik ben de componist A Night Like This, Vince en ik hebben het liedje geschreven in een verloren uurtje op woensdag 19 augustus 2009, terwijl hij z’n koffer in stond te pakken. We waren de dagen daarvoor bezig geweest voor Martini, en waren zo flauw van alle bemoeienis en ‘input’ van het reclamebureau en de tussenpersoon dat we besloten om iets te maken dat we zelf leuk vonden. Daar draaide ons hele concept voor Caro Emerald sowieso om.
    De muziek heb in een half uurtje gemaakt, daarna hebben we samen de melodie geschreven – Vince de coupletten, prechorus en refrein samen. De koortjes en mid 8 heb ik later toegevoegd.
    De tekst komt van Vince (zoals bij alles van Caro, hij is een geweldige tekstschrijver), behalve het einde van het refrein, daar heb ik me mee bemoeid. We schrijven eigenlijk altijd heel snel, dus na een uurtje was het liedje er wel. Het arrangement ben ik daarna nog flink ingedoken.. er zitten inderdaad wat ouderwetse wetmatigheden in waar ik wel van houd. Bv een solo in de vorm van de couplet melodie – een ouderwetse truck, die je niet vaak meer hoort. Het leek me leuk omdat weer eens terug te halen. Martini vond het vreselijk, maar ik heb erop gestaan dat het erin bleef.
    Er is 1 aspect van het liedje dat je niet moet onderschatten: de mineur – majeur wending. De coupletten zijn, geheel volgens kermis / levenslied traditie (vgl. Heb Je Even Voor Mij) in mineur, het refrein is in majeur. Het breekt daardoor nog meer open. Tegen het einde van het refrein gaat het weer terug naar mineur – zo kitsch dat het weer leuk wordt.
    De vergelijking met Sway heb ik vaker gehoord bij dit nummer, het komt volgens mij vooral door de mambogroove. Het is een liedje dat ik altijd al te gek heb gevonden, maar bij dit nummer had ik dat niet in mijn achterhoofd.
    Leuk om te lezen dat er zoveel wetmatigheden op dit nummer van toepassing zijn. Gelukkig zijn Vince en ik tijdens het schrijven totaal niet bezig met dat soort dingen, maar blijkbaar zit het toch in ons onderbewustzijn. We zijn allebei naast componist/producer vooral rabiate muziekliefhebbers en luisteraars.

  7. 7 david schreurs said at 22:50 on August 9th, 2010:

    .. op je vraag om bevestiging mbt labels: veel labels hoorden er wel iets in, aan interesse geen gebrek. Wel twijfelden veel aan Caro als artiest, maar op dat moment was de live act ook nog wel erg ‘nieuw’.
    Waar het uiteindelijk op neer kwam is dat we het liever zelf in de hand wilden houden, zodat we alles volgens onze eigen visie konden doen, zowel zakelijk als creatief. Een plaatje uitbrengen is geen rocket science.

  8. 8 Ruud Houweling said at 23:40 on August 9th, 2010:

    @Pim, ik wilde je haarfijne analyse niet ontkrachten, maar reageerde slechts spontaan op het gevoel wat het bij me oproept. Sway: De couplets gaan van A-Dm-A-Dm. On A Night Like this Dm-A-A-Dm (effe snel, zo voor de vuist weg) maar vooral de neergaande melodie in de couplets vn beide geniale liedjes maakt dat het bij mij dat gevoel oproept. De Mambo en/of andere arrangements- of productionele inkleuring daargelaten. Dat zijn voor mij alleen maar de versieringen in de kerstboom. 😉 Zodra ik On A Night Like wist ik dat het een wereldhit kon worden. Het heeft internationale allure, en dat hebben maar weinig NL producties. Gaaf.

  9. 9 Allard said at 08:57 on August 10th, 2010:

    Weer een verdraaid mooie analyse Pim! Ik begon net een beetje Caro Emerald moe te worden, maar heb “A night like this” door de extra dimensie weer met plezier beluisterd.

    Nog een extra vraagje. David Schreurs heeft het over de mineur – majeur wending: is dit volgens jou ook de reden dat dit liedje (net als ‘Heb je even voor mij’) de hele dag in je hoofd blijft doorzingen 🙂

  10. 10 Josh Bone 40 said at 09:12 on August 10th, 2010:

    Hey, gaaf blog is dit.
    Leuk die analyse, ben Caro fan sinds ik het albumrelease in Oost en volg ‘t hiphop werk van die producers al langer…

  11. 11 Rob van den Berg said at 09:37 on August 10th, 2010:

    Heb me blauw zitten oefenen op de piano loop 🙂

  12. 12 Pim said at 10:15 on August 10th, 2010:

    @ David: Erg leuk om te horen hoe het nummer tot stand gekomen is! De mineur-majeur wending is een erg goed punt, dat was me niet eerder opgevallen. Je opmerking daarover heb ik toegevoegd aan het blog.

    Dat je tijdens het schrijven niet met wetmatigheden bezig bent is erg herkenbaar. Veel van die regels zitten inderdaad onbewust in je hoofd door alle popmuziek die je ooit gehoord hebt. Pas als er iets niet klopt aan een liedje komen ze (bij mij) op een bewuste manier van pas.

    @ Ruud: Je mag mijn analyse best ontkrachten. Graag zelfs! Maar ik ben het niet met je eens. Als je op zo’n manier gaat redeneren zijn alle popliedjes 100% kopieën.

    @ Allard Dat is denk ik niet zozeer de reden dat het in je hoofd blijft zitten. Wel een reden waarom de spanning na de opbouw zo effectief oplost in het refrein. De melodie en de swing daarin zijn denk ik belangrijker voor het feit dat het liedje in je hoofd blijft zitten.

  13. 13 Johan van Slooten said at 15:48 on August 13th, 2010:

    Interessante analyse, maar vooral dank aan David Schreurs voor zijn inzage in het ontstaan van het nummer. Grappig om te lezen dat het juist gemaakt is uit ergernis van de Martini-mensen. Ik vind de vergelijking met Sway erg ver gezocht; ik vind de overeenkomst maar heel klein (het mamboritme is het enige, zoals iemand al zei).

    Felicitaties overigens aan David en Caro voor het feit dat het album al 26 weken op 1 staat in de Album Top 100 (evenaring van Michael Jackson’s record uit 1983). Ik presenteer een programma bij RTV Noord-Holland en hoorde Caro’s “Back it up” voor het eerst toen ik ergens in het voorjaar van 2009 een cd-r kreeg met het nummer er op. Toen nog geen idee wie het was, maar we zijn het blijven draaien – totdat het in de zomer van ’09 eindelijk een hit werd. (En over RTV Noord-Holland gesproken: “A night like this” staat dit weekend op 1 in de NH Top 100! (http://top100.rtvnh.nl)

  14. 14 Lisa said at 23:23 on January 10th, 2012:

    Hallo!
    Supergoede analyse! Ik ben gek op dit nummer! Ik speel zelf de saxofoon in een orkest en ik had voorgesteld om het met het orkest te spelen, maar ik kan nergens vinden welke instrumeten er precies inzitten.
    Kan iemand mij hiermee helpen?
    Alvast bedankt!

  15. 15 Ger Dik said at 12:48 on June 14th, 2012:

    (jaren later) Inderdaad een mooie analyse. Een ander aspect dat hits kenmerkt is dat je als luisteraar het gevoel hebt dat je het ergens van kent. Met het tweede deel van het refrein voelde ik een verwantschap met Cole Porters’ ‘Night and Day’.

    Overigens was ‘A night like this’ één van die zeer zeer weinige Nederlandse platen waarbij ik in eerste instantie niet wilde geloven dat het Nederlands was, door het volstrekt ontbreken van de inherente knulligheid.


Leave a Reply