Democratie vs. dictatuur in bands

De voortslepende kabinets-formatie doet in veel opzichten denken aan de besluitvorming in democratische bands. Ieder bandlid heeft zijn eigen belangen en probeert er zo veel mogelijk uit te slepen in de onderhandelingen. Eigen instrument eerst! Het risico dat het resultaat ergens in het midden uitkomt is daarbij vrij groot. In de politiek heeft de geschiedenis uitgewezen dat democratie eindresultaten oplevert die beter zijn dan de andere optie: een dictatuur.

In het geval van muziek maakt een (gematigde) dictatuur de kans op succes juist groter. Er zijn op amateur-niveau veel meer bands dan solo-artiesten. Maar er zijn opvallend veel succesvolle solo-artiesten ten opzichte van de hoeveelheid succesvolle bands. Daar bovenop is het bij veel succesvolle bands ook nog eens vrij duidelijk wie de broek aan heeft.

De moraal van het verhaal: met veilig-in-het-midden-CDA-compromis-muziek geef je luisteraars geen reden om naar jouw muziek te luisteren. Dat maakt een band-democratie niet bij voorbaat kansloos. Maar het is wel belangrijk dat je je bewust bent van de valkuilen van de band-democratie. Doe er alles aan om te voorkomen dat je de scherpe kantjes van elkaar af haalt. Ga niet voor het compromis, maar combineer de extremen van de smaken en de karakters van de bandleden. Sta open voor invloeden waar je in eerste instantie niets mee hebt.

In de politiek is de combinatie SP-PVV te kansloos om te gaan onderhandelen. In een band-democratie zijn het juist de elkaar aanvullende tegenpolen die kunnen zorgen voor een uniek eindresultaat. Zolang iedereen beseft dat de waarheid niet in het midden ligt.

Heb je andere ervaringen? Deel ze in een reactie!


3 reacties op “Democratie vs. dictatuur in bands”

  1. 1 Bram said at 11:48 on July 28th, 2010:

    Mooi gezegd! Only Seven Left is zeker een democratie, op creatief gebied in ieder geval. Maar niemand gaat voor ‘eigen instrument eerst’, maar gewoon voor wat het beste liedje, de mooiste foto, de tofste clip oplevert. Soms levert een compromis niet eens een slechter resultaat op denk ik, als iedereen achter een plan staan, wordt het ongetwijfeld hartstochtelijker uitgevoerd. Het grootste probleem van compromissen vind ik dat het vaak veel vertraging oplevert (discussies, vergaderingen, overleg, mailtjes heen en weer, eerst iedereen bellen…). Belangrijk dus om dát te voorkomen en zorgen dat je wel snel knopen kan doorhakken.

    Leuke blog Pim!

  2. 2 bas said at 13:02 on July 28th, 2010:

    volgens mij werkt democratie niet. teveel meningen betekent water bij de wijn en dus verdunde smakeloze wijn. bovenstaande reactie is wel waar wat betreft hartstochtelijkere uitvoering, dat geloof ik direct. waar het echter ook om gaat: democratie is nodig als iedereen van mening is dat zijn muzikale bijdrage goede kwaliteit heeft; dit heeft echter vooral te maken met de grootte van het ego. hoe jonger de bandleden, hoe groter het ego (levensfase, levenservaring, zelfkennis). dus democratie – die ik in vroegere bands zelf heb afgedwongen door maar luid geneog mijn drummersstem te laten horen tegenover de harde gitaarstem – is dan noodzakelijk om een band niet te laten ploffen. muzikaal gezien is het dan nooit heel overtuigend; een gezamenlijke visie – gdeelde waarde – kan nooit zo sterk zijn als een individuele visie. bandleden met iets meer zelfkennis en meer bandervaring leren dat dan een stapje terug ten faveure van de muziek zelf alleen maar goed is.

    zelfs bij geïmproviseerde muziek (mijn latere bandcarriere) is een bandleider nodig om het geheel het juiste momentum mee te geven. te weinig visie – ook hier – levert richtingloze improv op die echt nergens naar toe gaat.

  3. 3 Marinus said at 13:04 on July 28th, 2010:

    Zei Thom Yorke niet ooit : “Radiohead is de VN, maar ik ben de VS”? Vond ik een goede en mooie uitspraak 🙂


Leave a Reply