Waarom je een zure oude lul bent als je vindt dat de muziek van vroeger beter is dan die van nu

Het is bijna een natuurwet: als mensen ouder worden beginnen ze te klagen dat de muziek van nu slechter is dan die van vroeger. Dat deden je overgrootouders toen de jazz opkwam. Dat deden je (groot)ouders toen de popmuziek opkwam. En dat doen de ouders van nu na het beluisteren van Boef, Lil’ Kleine of Broederliefde. Net zoals over twintig jaar de dertigers van dan zullen zweren bij die authentieke autotune-sound van nu. Dat was pas muziek met gevoel erin. Nog door mensen gecomponeerd!

Ik denk dat muziek door de tijd heen niet beter of slechter wordt maar evolueert. Net zoals planten en dieren door de tijd heen niet beter of slechter worden. Soorten evolueren zodat ze succesvol kunnen zijn in de omgeving van dat moment. Als kleurrijk dier overleef je moeilijk in een omgeving met veel sneeuw. Bij muziek werkt dat op een vergelijkbare manier. Daar is het niet de temperatuur of de omgevingskleur die verandert, maar de techniek. Muziek uit de jaren 60 klinkt heel anders dan muziek uit de jaren 80 en die klinkt op haar beurt weer totaal anders dan muziek van nu vanwege de enorme ontwikkelingen die er gemaakt zijn op technologisch gebied. David Byrne zet dat heel goed uiteen in zijn prachtige boek Hoe muziek werkt.

Kortom: je bent een zure oude lul als je vindt dat de muziek van vroeger beter is dan die van nu. Een Johan Derksen-achtig type dat denkt het middelpunt van het universum te zijn. Het is niet meer dan jeugdsentiment en valse nostalgie.

Natuurlijk is het prima om muziek uit 1730, 1968, 1977 of 1991 zelf het mooist te vinden. Maar zoals Kees de Koning terecht propagandeert: de jeugd heeft altijd gelijk. Wil je als muzikant innovatief bezig zijn, zoek dan de grenzen van de techniek en de goede smaak op.

Twee apen maken muziek, anonymous, Quirin Boel, after David Teniers (II), 1635 – 1724


Waarom de term ‘te gezocht’ afgeschaft moet worden

Bij veel mensen bestaat de illusie dat goede ideeën uit de lucht moeten komen vallen. Dat ze er als een soort van goddelijke inspiratie opeens zijn. Ideeën waar je hard voor moet werken en veel over nadenkt zijn verdacht. Of zoals het dan vaak wordt verwoord: te gezocht.

Ik denk dat dit een te romantische kijk op creativiteit is. Natuurlijk zijn er momenten waarop het lijkt alsof er zomaar ‘plop’ een goed idee in je schoot valt. Maar voor een groot deel bestaat een creatief proces juist uit hard en veel zoeken. Vallen en opstaan. Nadenken. Belachelijke dingen uitproberen. Je laten inspireren door werk van anderen. Doen. Brian Eno had helemaal gelijk toen hij zei: ‘Beautiful things grow out of shit.’

Daarom zou ik willen pleiten voor het afschaffen van de term ‘te gezocht’. Omdat deze woorden impliceren dat je niet te ver moet zoeken. En dat is een rem op de creativiteit. Als alternatief zou ik willen voorstellen: ‘gezocht en niet gevonden’.


Vrouw krijgt bijbeltekst aangereikt uit de hemel, Philippus Velijn, after Jacobus van Meurs, 1797 – 1836

 


Wie is Pim van de Werken?


Ik produceer, componeer, arrangeer en mix muziek. In mijn eigen studio in Utrecht of op locatie. Ik hou van bands die niet klinken als een band en singer-songwriters die niet klinken als een singer-songwriter. Luister hier naar mijn werk.

Ik sta altijd open voor het produceren van ambitieuze artiesten en bands en het componeren en produceren van muziek bij beeld. Hier kun je me vinden.

Als je meer wilt weten over mijn kijk op muziek en produceren, lees er dan mijn blogs eens op na. Een paar goede startpunten:

En natuurlijk de serie ‘Wat maakt dit een hit?‘. Daarin analyseerde ik hits van Blur, Coldplay, Gnarls Barkley, Caro Emerald, Radiohead, Lady Gaga, MGMT, Yann Tiersen, Black Eyed Peas en Snow Patrol.


Obligate Strategie: Boy George

“What makes a ‘good’ pop song? Airplay!”

Boy George


Opnemen en live spelen met of zonder clicktrack?

Foto: Clara Jordan

De teleurstelling op het gezicht van de gemiddelde drummer die ik vertel dat het me verstandig lijkt om met clicktrack te spelen spreekt boekdelen. Gaan reden tot paniek, je bent in goed gezelschap. Dave Grohl verwoorde dit gevoel in een interview als volgt :

“I remember the first time someone advised me to use the click track I was absolutely heartbroken. I’m sure any time a producer says, ‘You might want to think about using a click track on that’, your ten or 15 years worth of experience go right out the window and you feel horrible. So we were recording Nevermind, laying down the basic track for ‘Lithium’, and we had maybe gone through three or four takes and Butch Vig brought us in and said to me, ‘You might want to think about using a click track’, and I immediately felt worthless and horrible. But I learned that as long as you can play within the click track you can still achieve a natural feel. I’m convinced and I used to be a purist and think, ‘Jon Bonham never used a click track!’ But I think it depends on what you are trying to achieve. If there’s something that you want to sound completely chaotic and has not only a dynamic but a tempo dynamic that moves up and down – okay. If there’s something that you want to be completely solid – okay. I’m not opposed to trying new things. I’m not into drum loops or drum machines for this band, but I think click tracks can be helpful.”

De eerste keer met een clicktrack spelen is natuurlijk ook helemaal niet leuk. Het voelt in het begin lang niet zo lekker als spelen zonder klik. De daaruit volgende vraag is: Wil je zelf een goed gevoel of wil je dat het niveau van de band omhoog gaat? Wil je nu voldoening of investeren in heel veel plezier later? Wil je dat muziek een hobby is waar je veel lol aan hebt of wil je dat het meer kan worden?

Voor de duidelijkheid: strak is geen doel op zich. Strakheid werkt in muziek hetzelfde als bij kleding. Bij sommige mensen staat strakke kleding fantastisch, bij andere mensen ziet het er niet uit. Een liedje met een elektronische of moderne rock-feel zal vaak gebaad zijn bij een clicktrack. Een gevoelige retro-ballad kan er te mechanisch van gaan klinken.

Ik ben benieuwd naar de meningen en ervaringen van de drummende lezers!


Obligate Strategie: Patrick Stump

“As a producer i have to be cognizant of what are legitimate concerns versus concerns of the ego. Mind you, sometimes you want to help the ego.”

Patrick Stump